Słodko-kwaśne relacje w Internecie

Wchodząc codziennie na facebook’a zasypywana jestem falą szczęścia znajomych, którzy to ogłaszają, że są w związku, zaręczyli się lub wzięli ślub. W sumie to nic nowego,  robimy to do zarania dziejów.  Martwiąca jest jedna sprawa, że droga do tego szczęścia znacznie się zmodyfikowała i używamy coraz to nowych narzędzi do….zwykłej rozmowy.

Pamiętam swego czasu kiedy wydawało mi się, że mając 20 lat będę już w związku i będę patrzeć z nadzieją na przyszłość. Nie czarujmy się! Jest zupełnie inaczej. Ja chyba gdzieś tam w tym gąszczu krętych dróg czata, badoo i zaczepek na facebook’u zgubiłam się na starcie. Ostatanio z przyjaciółką miałyśmy okazję „użalać się” nad własnym jestestwem i okazuje się, że w tym labiryncie nie jestem jedyną która zgubiła się gdzieś po drodze.

Patrząc na moich rodziców stwierdzam, ze historia ich poznania jestem niczym wyciągnięta z komedii romantycznej.  On wchodzi do sklepu gdzie owa niewiasta pracuje. Zaczyna ją podrywać a ona zgadza się na randkę…8 miesięcy później biorą ślub  i nie dlatego, że muszą, tylko dlatego, ze chcą! A ich współczesna historia jakby wyglądała? On zobaczyłby ją w sklepie. Przyszedł do domu odpalił komputer i szukał na facebook’u. Gdyby już ją znalazł sprawdziłby czy jest w związku, czy lubie podobną muzykę czy film. Sprawdziłby co pisze na tablicy i jaką muzykę najczęściej odtwarza na spottify.  Poobserwowałby ja parę tygodni a następnie nieśmiało zaczepił. Gdy ona by odpowiedziała na zaczepkę on zaprosiłby ją do znajomych. Pogadali by trochę hmm jakiś miesiąc i w końcu poszli na randkę. A tam klops ! Bo w trakcie żywej rozmowy nie jest tak łatwo. Uczestniczy w niej całe nasze ciało. Czerwienimy się, peszymy, pokazujemy swoje słabości. A tego nie chcemy, bo teraz każda ze stron chce wyjść na tę silną, odważną, nie do pokonania.  Wchodzimy w pętlę własnych oczekiwań, rozczarowań i pretensji. Jak to się skończy ? Zależy czy któraś ze stron poda rękę tej drugiej. Będzie chciała rozmowy z żywym człowiekiem z jego wadami, zaletami, słabościami i trudnościami. Ot człowieka z krwi i kości. Bo ideały pięknie się kocha ale trudno z nimi żyć.  Albo będziemy szukać dalej. Bo w końcu „tego kwiatu jest pół światu” ale czy na pewno? Choć portale społecznościowe pokazują nam, że możemy na nich poznać kogo chcemy i że to ma rację bytu, to czy rzeczywiście tak jest?

Usłyszałam kiedyś, że znajomość na portalu społecznościowym jest jak miesiąc miodowy, cudnie się zaczyna ale kończy się szybko i ze smutkiem że tak krótko. Jeszcze trzeba wspomnieć o wściekłości , która następuje gdy on/ona nie odpisuje.

To moim zdaniem kolejny problem znajomości internetowych. Bez zważania na czyjeś uczucia możemy ją zakończyć. Nie jest trudno komuś nie odpisać, zablokować czy usunąć ze znajomych bez słowa.  Ale czy tak robią cywilizowanie ludzie ? Niestety w naszych czasach tak. Kiedyś istniała dyplomacja, dzisiaj przycisk usuń. Nie oszukujmy się, że jest to jeden z głównych powodów dla których tak lubimy nasze internetowe znajomości. Bo się nie trzeba tłumaczyć, próbować, starać. Ktoś mi nie pasuje, usuwam albo jeszcze gorzej olewam. Uwierzcie mi, że chyba nie ma nic gorszego jak świadomość, że ktoś z kim łączyła nas bądź co bądź relacja nagle urywa kontakt. A w dobie facebook’a wiadomo czy ktoś wiadomość odczytał  wiadomość czy nie.  I nawet się nie dowiemy co poszło nie tak.

A wystarczyło podejść i zagadać

Zresztą nie dotyczy to tylko osób w związkach czy dążących do nich. Popatrzmy na stosunki przyjacielskie. To prawda często dzielą nas kilometry i „piwo przez skype” to jedyna opcja. Ale znam wiele przypadków gdy normalni ludzie, mieszkający od siebie 2 przystanki wolą porozmawiać przez Internet. Dlaczego ? Bo jest łatwiej, bo swojej całej uwagi nie musisz skupiać na drugiej osobie. W między czasie możesz obejrzeć serial, zapłacić rachunki, pograć. A gdzie w tym wszystkim człowieczeństwo. Mówi się, ze prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Słyszałam również, że poznaje się ich w szczęściu ale moim zdaniem hasłem XXI wieku powinno być, ze prawdziwych przyjaciół poznaje się w dobie Internetu ;)

Pozdrawiam

Monika